Futbol sadece kendisinden ibaret olsaydı, bu maç yazısı rakamlara boğulur, Fenerbahçe’nin geri dönüşünden girer, Sivasspor’dan çıkardık. Ama futbol denen şey, bundan ibaret değil işte. Bu oyun sosyal bir fenomen. Dünkü deneyimin ise eşi benzeri yok.
Oysa ben ‘olmaz’ diyordum, ‘bu sefer gelmezler’. İlk günlerin ateşi gibi olmaz. Bursa’dan, Beşiktaş’tan çok da farklı bir şey göremeyiz. Ama gün boyu Kadıköy’de gezerken anlamaya başladım. Her yer sarı-lacivertti ve kadınlar ve çocuklar yine renklendiriyordu sokakları.
Stada yaklaşırken ofsayda düştüğüm barizdi. Türkiye’nin en örgütlü kalabalıklarından biri yine yerini almıştı. Tamam, sezon başında hepimiz şaşakalmıştık. Ama o ‘bir seferlik’ gibiydi. İkincisi hepimizi duruma uğrattı. Bu cezayı eleştirebilirsiniz.
Ama dün gördüğümüz şeye kayıtsız kalamazsınız. Umarım bu sefer sadece Türkiye değil futbol dünyası da bu ‘panayıra’ ilgi gösterir. Futbol Mundial’e ihbar ediyorum. Futbolun bize sunduğu eşsiz hikayelerden birini yedi düvele anlatmak herkesin görevidir.
Alternatif tıp diye bir şey varsa, maçın 4. dakikada Emre’nin nefis golüne etki etmiştir. Maçın başındaki enerji yoğunluğuyla Sivassporluların baş etmesi imkansızdı. Golden sonra direkt tribünlere diktim gözümü. Şen şakraktı herkes. Hırslı değil, mutluydular, intikamcı değil, eğlenceliydiler.
16’da Kıvanç Sivasspor’u beraberliğe taşıdı. Ama coşku dinmek bilmiyordu. Skorborda bakmıyorlar, maçı izliyorlardı. Nitekim, 18’de Dia’nın şutunu Nihat kurtarınca ‘ah-vah’ çekmek yerine alkışladılar. Her faule kızdılar. Sadece tekme yiyenlere değil, kötü düşenlere de acıdılar.
33’te Alex’in düşürülüşünde ‘frikik kazandık’ diye sevinmek yerine Alex’e vuranı yuhladılar. Bir an olsun maçtan kopmadılar. 29’da iki takım üst üste altı pas hatası yaptı. Umursamadılar. Onlar sadece çabaya bakıyorlardı. 43’te Kadir ve Rajnoch’un çabasıyla Sivas Fenerbahçe defansını kornerden avladığında üzüldüler elbette. Ama çok belli etmediler!
Nitekim 1-2’lik skor da onları susturmadı. Basın tribünündeki erkekler gol atmanın aritmetiğini tartışırken, onlar hiç surat asmadan, sanki bir Beatles konserindeymiş gibi coşkuyla desteklerine devam ediyordu. Sahaya adeta olumlu enerji fışkırıyordu.
Pedriel maçı döndürdü!
Sanırım Pedriel 64’te o yüzden atamadı golü. Ve hemen ardından Alex o sayede zımbaladı: 2-2. Bio-enerji diye bir şey varsa, ben şuna eminim. Tribünler erkeklerle dolu olsa bu ardışık iki pozisyon tam ters şekilde tecelli ederdi. Haklı olduğumu iki dakika sonra Sow’un hazırladığı Alex’e sunduğu golde anladım: 3-2. Bu goller fizikle, biyolojiyle, aritmetikle değil kimyayla geldi. 73’te Emre’nin golü sadece ‘büyüyü’ tescil etmeye yaradı. Ve bir de tribünlerin karnavala dönmesine...
Futbolcular, teknik adamlar kusura bakmasın. Yaptıkları şey büyük iş olabilir. Ama dün assolist tribünlerdi ve 34 bin 720 kadın ve çocuk yine tarih yazdı Kadıköy’de. Erkeklerin onlara çizdiği alanı genişlettiler, dönüştürdüler. Bu yüzden yazı reveransla bitiyor. Saygıyla eğiliyorum...
‘Herkes haddini bilecek’
Dün maç öncesi seremoni yapılırken, tribünlerde dev boyutlarda bayraklar açıldı. Türk Telekom kale arkası üst tribünde dev boyutta Türk Bayrağı, Migros üst tribünde sarı-lacivert bayrak açıldı. Maraton üst tribündeki Fenerbahçe bayrağında “Herkes haddini bilecek” yazısı yer aldı.
Futbolda şike davası sürecindeki gelişmelere yönelik olarak maraton alt tribünde renkli kartonlarla ‘Direneceğiz’ yazısı yer aldı. Başlama vuruşu sırasında 10. Yıl Marşı söylendi.
Rekor gelmedi
Yine cezalı oynanan Manisa maçında 46 bin kadın ve çocuğa ev sahipliği yapan Saracoğlu’nda dün yeni bir rekor çıkmadı. Maçı yaklaşık 35 bin kişi takip etti.
Bir 6-0 vakası daha! Fenerbahçe, ezeli rakibi Galatasaray’ı, Coca Cola Akademi Ligi’nin 15 yaş altı kategorisinde 6-0 yenerek liderliğini sürdürdü.
