Pozantı'da tutuklulara Sincan'da ailelere eziyet

Pozantı Gençlik Cezaevi’ndeki ‘cinsel taciz ve işkence’ iddialarının ardından tutuklu ve hükümlü çocuklar Sincan’a nakledildi ancak bu kez aileler Ankara’ya gidebilmek için imkânsızlıklarla boğuşuyor.
Meclis İnsan Hakları Komisyonu’nun yeni çıkan raporunda çocukların Pozantı’dan sonra Sincan’ı ‘süper’ bulduğu belirtiliyor.

Fakat aileler çocukların Pozantı’daki işkencelerden sonra yerlerinin cezaevi değil kendilerinin yanı olduğunu anlatıyor. İHD çocukların tutuksuz yargılanmalarını talep ederken, aileler için Mersin’den Ankara’ya gitmek işkence. Çünkü çocuklarını görebilmek için yol parası bulmaları bile büyük sorun.

Borç parayla ziyaret
Pozantı’dan Sincan’a nakledilen, ‘taş atan çocukların’ aileleri dört gün önce ilk kez açık görüş için Mersin’den Ankara’ya gitti. Mersin’den Sincan’a çocuklarını görmeye gelen üç aileyle konuştuk. Üç aile de, yol masraflarını karşılayabilmek için akrabalarından borç almış ve geldikleri arabanın da mazot parasını aralarında bölüşerek çocuklarını görmeye gelmişti.

Düğünlerinden üç gün sonra tutuklanan eşinin üç ay kaldığı Pozantı’da şiddet gördüğünü, bir aydır da Sincan’da bulunduğunu anlatan 18 yaşındaki Gülizar Karabaş bir öncesi ziyarette 17 -18 aile iken şimdi ancak altı ailenin gelebildiğini söyledi:

“Çoğumuz borç aldık. Diğerleri maddi durumları kötü olduğu için gelemedi. Ailelerin hepsinin psikolojisi bozuk. Giderken ağlıyorlar, dönerken ağlıyorlar. Kimse çocukların orada olmasından mutlu değil. Bu şekilde aileler çocuklarıyla ilgilenemiyor, destek veremiyor.”

18 yaşındaki Sipan Ölmez’in annesi Sitti Ölmez ise Sincan’daki görüşmede oğluyla konuştuklarını şöyle anlatıyor: ‘’Pozantı’dayken kapalı görüşe gitmiştim. Oğlumun yüzü dayaktan şişmişti. Ben oğlumu o halde görünce gözyaşlarına boğuldum. Meğer sürekli dayak yiyormuş. Hatta kafasından yediği bir darbe yüzünden kulağı eskisi gibi duymuyor. Oğlumu sürekli dövdükleri için oğlumun psikolojisi bozuldu. Oğlumun yeri Sincan değil evidir.’’

‘Hiçbir şey götüremedim’
Cezaevindeki 16 yaşındaki Ali Güngör’ün annesi Hazal Kaya’nın bir oğlu üniversitede okuduğunu, bir oğlu da üniversiteye hazırlanıyor. Hazal Güngör hem içerideki oğluna hem de yokluklara yanıyor:

“Oğlum bana birçok ihtiyacının olduğunu söyledi. Ama durumumuz olmadığı için yanımızda hiçbir şey götüremedik. Kocam işçi, kirada kalıyoruz. Zaten yol parasını bile başkalarından borç aldık. Çocuğumun ayakkabısı yoktu. Avukatlar kendi ceplerinden dokuz kişinin hesabına 150 lira yatırmış. Çocuklar o parayı kendi aralarında bölüşmüş. Oğlum o parayla kendisine ayakkabı aldı.’’

‘Eşime bir daha gidemem’
Gülizar Karabaş, Şahin Uca ile dini nikâhını kıydıktan üç gün sonra kocası tutuklanmış:
‘‘Kocam Pozantı’da çok çekti. Gardiyanlar göz açtırmıyordu. Bir ziyaretimde gözünün altı mosmordu. Tutuklulardan birinin de burnu kırılmıştı.

Moralimiz bozulmasın diye bize, ‘Ranzadan düştük, bir şey yok’ dedi. Kocam taciz olaylarını doğruladı. Sincan görüşmesinde de bize, ‘ Bizi buraya otobüsle değil ring aracıyla ayakta getirdiler. Araç Ankara’ya kadar tuvalet molası bile vermedi. Yolda bize peynir ekmekten başka bir şey vermediler’ diye anlattı. Hiçbir maddi gelirim yok. Bir dahaki görüşmeye kocamı görmeye gelemem.’’

‘Tutuksuz yargılansınlar’
Çocukların Sincan’a nakledilmesinin çözüm olmadığını belirten Mersin İHD başkanı Ali Tanrıverdi ise “Sincan’a nakledilmeleri yeni sorunlar getirdi. Mesela ailelerin durumu ortada, bu aileler zor durumda, görüşe gidemezler. Bu çocuklar tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakılmalı. Bizim önerimiz bu” dedi.(RADİKAL)