Bir Eksik Çok Fazla

Bu sezon Saracoğlu’na ilk kez gittim. Her zamanki gibi asansörle 6. kata çıktım. Kapı açıldığında “Loca katına mı geldim” diye şaşırdım. Zira Sarı-Lacivertli yönetim, mesleğimizin abidelerinden rahmetli İslam Çupi’nin adını taşıyan basın tribününü hem genişletmiş hem de şık bir şekilde dekore etmiş. Stadyumlarımızda görmek istediğimiz basın tribünlerinden.

Tribünler tam dolmamış olsa da coşkulu hatta agresif bir kitle vardı. Sanki, yeniden dolaşıma giren şike soruşturması iddianamesi söylentileri de etkilemiş taraftarın halet-i ruhiyesini. Oyuncuların da...

Çünkü, başlama vuruşuyla İnönü’deki sakin gücün yerinde kontrolsüz bir güç olduğu görüldü sahada ki normalde bizi şaşırtması gereken Alex’in kırmızıyla atılması da böylece anlaşılır olmuştu.

TARAFTAR BASKI KURDU
Beşiktaş karşısındaki tertibiyle sahaya çıkan Kanarya, henüz 2’de az daha Shelton’ın ayağından şoke olacaktı ama o bir Emenike değildi işte. Ne var ki Kanarya illaki şoke olacaktı, kaçarı yoktu: 6’da kaptan Alex, rakibine dirsek attığı ‘iddiası’yla hakem Aytekin Durmaz tarafından oyundan atıldı.

Bu Karabük için pek sevinelecek durum değildi çünkü atılan Alex’in yerine 12. numara girdi devreye. Müthiş protestolarla hakemi de Karabüklüleri de baskılayan tribünleri Emre de adeta sahadan yönetti. Kırmızı karttan sonraki bir 5 dakikalık bölümde Sarı-Lacivertliler sertlikleriyle hakeme meydan okudu adeta: “Sıkıysa bir kişiyi daha at”. Evet, sıkıydı!...

Diğer yandan top dönüyordu. 16’da Güiza’nın sureti Bienvenu olarak Saracoğlu’nda göründü. Önce mümkün olanı yapamayıp boş kaleye topu ‘tık’layamazken bir dakika sonra Topuz’un nefis ara pasında topu Tomiç’in üzerinden olması gerektiği gibi aşırttı ve eksik Kanarya’yı çoğalttı: 1-0

Konuk ekip, ‘bir fazlalık’ını hücumlara bir türlü taşıyamadı ve doğru düzgün pozisyon bile bulamadan ilk yarıyı tamamladı. Buna karşın 38’de Gökhan, Özer’in Beşiktaş karşısındaki son dakika pozisyonuna benzer bir durumda topu üstten dışarı atmasa Fenerbahçe, ikinci yarıya tamamen top çevirmek için çıkacaktı. Yine de 40’ta Topuz’un direkte patlayan vuruşu maçın rengini şimdiden tesciller nitelikteydi...

İkinci devreye Kocaman’ın ‘tansiyon düşürücü’ önlemler almasını umuyordum ama anlaşılan o ki dün akşam o da gerginliği bir kazanma unsuru olarak görüyordu. ‘Kadıköy’de Alex’siz 10 kişilik bir Fenerbahçe’ fikrine bir türlü alışamayan Karabük, ancak 60’tan sonra yüklenmeye başladı.

Bunda elbette evsahibinin direncinin düşmesi de etkiliydi. Konuk ikinci net pozisyonuna 63’te yine Shelton ile girdi ama bir kez daha Volkan’dı.70’te Emre-Selçuk değişikliği kaçınalmazdı çünkü hem topla, hem hakemle, hem de rakiple oldukça fazla oynayan Emre, artık tükenmişti.

Hakem, Alex kartının arkasında durabilseydi pekala Emre’yi de atabilirdi. Hep sahadaki varlığıyla takımına kazandıran Alex, dün ise atılarak yeni bir ‘mağduriyet’ duygusuna sebep oldu ve kazanılan puanlarda yine pay sahabi oldu.

Takım açıkçası onun atılmasını bir ‘namus meselesi’ yaptı ve yüksek seviyede mücadele etti. Öyle ki bu aşırı hırs serinkanlılığın yitirilmesine; dolayısıyla farkın da açılmasına mani oldu...