Olympiakos'un mucizevi öyküsü

İstanbul, yine belleklerden çıkmayacak bir finale şahit oldu. Eurolig finalini 30 milyon euro harcayan CSKA kazansaydı da Final Four'un kahramanlık brövesi Olympiakos'un olurdu.

Nereden başlasam, bilmiyorum…

“Boş ver teferruatı! Yılların tecrübesi Siskauskas, bitime 9 saniye kala serbest atış çizgisinden ikide sıfırla ayrılmasa, şimdi bu köşede bize bambaşka şeyler anlatacaktın” diyeceksiniz. Doğru ama yüzde yüz değil. Siskauskas, o faulleri atıp, bu sezon şampiyonluk için 30 milyon euro harcamış CSKA’yı taçlandırsa dahi, Final Four’un kahramanlık brövesi Olympiakos’a verilecekti büyük ihtimalle… Ama şimdi bütün övgü sıfatlarını ikiyle çarpmak gerekiyor.

İşte bu yüzden güzel spor... Koca koca muktedirler, sonuçları tahmin edilebilir kılmak için bol sıfırlı çekler keser, kontrolsüz güç kullanırken, birileri sahaya çıkıp tekere çomak sokabildiği için… Biz gazetecilere tahmin yazılarımızı yedirdiği için… Takımların parayla değil, akılla kurulduğunu gösterdiği için… Bunun bir oyun olduğunu ve en güzel oyunun, finalde bizi en çok şaşırtan olduğunu bir kez daha hatırlattığı için…

‘Bu takıma yenilinir mi?’
Evet, nereden başlamalı? Geçen yıl bütçesi 20 milyon euroya yaklaşan ve çeyrek finalde elenerek hedefini bulamamış bir takımın dağıtılmasından mı? Teodosiç, Bouroussis, Papaloukas, Nesteroviç, Jamon Gordon, Zoran Erceg gibi oyuncuların sağa sola dağılmasından ve harcamalarının yüzde 65 oranında kısılmasından satırbaşı yapsam, çok mu ekonomik bir girizgâh olur?

Tamam, sezon başına gidelim öyleyse… Ekim ayı sonunda Olympiakos, Pire’de sadece 3 bin seyirci önünde Fenerbahçe Ülker’i yeniyor. Maç sonrası basketbol medyamızdan yükselen şikâyet “Bu takıma da yenilinir mi yahu” makamında.

İlk tur bitiyor, on maçta dört yenilgiye uğramış Olympiakos, ufak tefek takviyeler yapıyor. Partizan’dan ayrılan guard Acie Law ile Caja Laboral’in yüzüne bakmadığı pivot Joey Dorsey… İlk turu bile geçememiş takımlardan gelen iki ucuz Amerikalı… O vasat kadro, Top 16’da Efes ve Galatasaray ’la aynı grupta buluşuyor. Söz birliği etmişçesine “Grubun favorisi CSKA. Takımlarımızdan birinin onun peşine takılması lazım” yorumları yapıyoruz. Yunan ekibini kaale alan yok. Galatasaray ile Efes aralarındaki maçları birer birer paylaşmasa, Olympiakos’un yolu açılmayacak.

Çeyrek final başlarken, muktedirlerden biri, yedi ölümcül günahtan en büyüğünü işliyor: Kibir. Panathinaikos Başkanı Giannakopoulos, “Biz Final Four’a gidiyoruz, Olympiakos için İstanbul hayal” diyor. Bir yıl önce çok daha güçlü bir Olympiakos kadrosunun -üstelik saha avantajına da sahip olduğu halde- Siena’yı geçememiş olmasından hareketle, bu sezon aynı senaryonun tekrarlanacağını düşünüyor. Öngörüsü tutmuyor. “Kırmızılar” THY’den rezervasyonu yaptırıyor.

2005’i kıskandıran final
Final Four’un ilk gününde yaygın kanı: “Güzel bir Külkedisi masalı ama buraya kadar…” Sezon boyu sadece bir maçtan başı önde ayrılmış Barcelona’nın veya Olympiakos’u Moskova’da 32 farka yatırmış CSKA’nın Sinan Erdem’de kürsünün tepesine tırmanacağına inananlar çoğunlukta. İlk gün sürpriz. Tamam, olabilir… Ama final?
İkinci yarının ortaları… CSKA, kalitesi düşük, top kayıpları rekor düzeyde olan (toplam 42!) maçta 53-34 önde. Millet esniyor. Bir tek 4 bin civarındaki Olympiakos taraftarları bırakmıyor oyunu, bir de 1.98’lik pivotu Hines ile 2.12’lik Krstiç’i durdurmaya çalışan Ivkoviç… Sonunda 2005’teki Liverpool-Milan Şampiyonlar Ligi finalini kıskandıracak bir geri dönüş çıkıyor ortaya… Olympiakos, yıldızı Spanoulis’in kenarda olduğu dakikalarda farkı eritiyor ve… Yaklaşık 35 dakika yenik götürdüğü oyunun son saniyesinde Printezis’in basketiyle öne geçiyor. 1992’den sonra finale ikinci kez ev sahipliği yapan İstanbul, bir kez daha belleklerden çıkmayacak bir maç ve sürpriz bir şampiyonla geçiyor tarihe…

İşte bu yüzden güzel spor…