Taşıdığımız Hayatlarınız!

"Aslında hayatlarımız bize ait değildir. Rahimden mezara kadar yaşamış ve yaşayan başka insanlara bağımlıyız. İşlenen her suçla, yapılan her iyilikle kendi geleceğimizi doğururuz."

Mezarlara, törenlere gidişlerimizin temel nedeni tam da budur! Bize bir şekilde etki eden, hayatım dediğimiz sınırlarımıza dahil olan kişilere minnet yahut öfkenin tezahürüdür mezarlar ve törenler...

İnsan tümüyle, yüzü, vücudu, düşünceleri, davranışları, karakteristik özellikleri bakımından hep bir önceki ebeveynlerinden bir şeyler toplamıştır... Hal böyleyken, bu toplama iskeletle nasıl kendi hayatını yaşayabilir? En fazla geçmiş hayatların şekil değiştirmiş, güncellenmiş versiyonunu gerçekleştirebilir.

Mesela ilkokul çağında bir çocuğa, "büyüyünce ne olacaksın?" diye sorulduğunda dahi önce ailesinden veya akrabalarından birisinin mesleğini söylemektedir.

Birçoğumuz zaman zaman neden dünyaya geldik sorusunu sormaktan alıkoyamayız kendimizi... Hatta dünyaya gelmeden önce bize ne yapmamız gerektiği söylenseydi ona göre davranırdık! Diyenlerimiz de çok fazla... Çünkü insan yapısı gereği sorgulayan, cevap arayan, açıklama bekleyen bir canlıdır. Yoksa kutsal, yüce kitaplar neden hayvanlara değil de, insanlara gönderildi!

Durum buyken, içinde bulunduğumuz her şey aslında rastlantı değil, bizden önceki ebeveynlerimizin yarım bıraktıkları hayatları sürdürmek üzeredir... Sadece buna teknolojiyi, güncelliği katmak bize kalan...

Yoksa barış, savaş, açlık, tokluk meseleleri hep olduğu şekliyle süregelmektedir. Değişim gösteren tarafı güncellikleri...

Yeryüzünde insanlar var olduğu sürece, bu kavramlar ne yazık ki hiç bitmeyecek ve zıtlıklar ülkesi olan ülkemde de ne yazık ki, en kayda değer şekliyle yaşanmaya devam edecektir...