İnsan yaşamında dönem dönem çöküntüler ve yükselişler söz konusudur. Önemli olan bu zamanlarda, ne yapmamak gerektiğinin yanı sıra neyi, ne zaman yapmak gerektiğini iyi bilmek gerekir.

Böyle bir zamanda üye oldum Cumhuriyet Halk Partisi'ne. Ülkenin kaosa sürüklendiği, çöküşün onaylandığı, fillerin tepişip, çimleri yani halkı ezdiği dönemde!

Heyeti Temsiliye'den bu yana direniş bu tarafta aslında hep aynı! İçeriden ve dışarıdan oluşabilecek işgale karşı dur demek, eşitliğin ve özgürlüğün yegane noktası olan sokaklarda tek yürek olmak. Atatürk ve arkadaşlarının yaktığı meşaleyi elden ele gezdirerek, nesilden nesile aktarmak çabasıdır...

İlk 20 Haziran'da toplantılarına katıldım Chp Buca Gençlik Kolları'nın. Dinlemek, anlamak istedim. Doğup büyüdüğüm ilçemin insanlarına ilk defa bu kadar yakınlaştım. Aralarında ilkokul mezunu da vardı, öğretmeni de. Esmeri de vardı, sarışını da. Alevisi de vardı, sunnisi de. Tek bir şey yoktu; ayrımcılık. Herkes birbirine karşı saygılı ve ölçülüydü. Dinliyor, anlamaya çalışıyor, ortak payda da buluşup etkinlik organize ediyor, yakıp yıkmıyor! Yapıcı olmaya gayret gösteriyorlardı.

Bu gelişime açık insan topluluğunun arasına doğaçlama katıldım, o kadar şeffaflar ki, bana kimsin, nerden geldin demediler bile. Yerimi gösterdiler, söz hakkı tanıdılar... Yabancılık çekmediğim nadir yerlerdendi.

Bu zamana kadar neredeydiniz diyecektim ama biliyorum onlar hep sokaktaydılar.

Sokaklarda şiir okudular, türkü söylediler, merdivenleri gökkuşağı renklerine boyadılar, hak aradılar, iftar çadırları kurdular...

Çünkü sokaklar... Burjuvazi sınıfın, proleter sınıfla tek eşitlendiği yer olan sokaklar, kimsenin kimseden üstün olmadığı, din, dil, ırk ayrımının yapılmadığı, Elif(ا) gibi bir, birlik olduğumuz özgürlük mertebesinin en üst seviyesidir sokaklar.

Ve bundan sonra da birlikte sokaklarda olacağız, hemen hemen tüm etkinliklerimizi sokaklarda yapacağız.

Teknolojiden anlamadığımızdan falan değil, sokakların bize sağladığı uçsuz bucaksız mavilikten...